ทักทายรายวัน พย.2561-2

  
.........ครอบครัวเราเรียกหมาเป็นลูก ตัวผมอุ้มชื่อ ทาโร่ ชื่อเดิมตอนซื้อเขาที่ตลาดจตุจักรเขาตั้ง
ชื่อว่า ฟาโร่ห์  เราบอกว่าชื่อหมาไม่ต้องเล่นของสูงระดับนั้น ขี้เกียจพูดราชาศัพท์กะมัน ขอชื่อใหม่
ได้เปล่า เลยได้ชื่อทาโร่แทน เรียกชื่อใหม่ก็ตอบสนองนะ คงเพราะมีโร่ ๆ เหมือนกัน ตัวยายอุ้ม เพื่อน
ยายเขาให้มา ชื่อเดิม คุกกี้ ใช้ชื่อเดิมนั่นแหละเพราะดีแล้ว ใครรักตัวไหนไม่บอกดูรูปก็คงรู้  คุกกี้มา
อยู่ก่อนถือเป็นจ่าฝูง อีกห้าตัวมาอยู่ทีหลังต้องซูฮกเขา เออหมาก็มีรุ่น เสียดายไม่ได้จัดรับน้องให้ แต่
มันว๊ากกันบ่อย ๆ ไม่จัดก็คงไม่เป็นไร คุ๊กกี้ หมาผู้ใหญ่ เรียบร้อย  ส่วนทาโร่หมาเด็ก ซนแต่ไม่ดุ 
ชอบประจบด้วยการโดดชน ตะกุย ได้ผลนะยายเสียไก่ย่างให้ทุกเช้าโครงไก่เขาย่างขายตัวละยี่สิบห้า
ให้กินสองวันเฉพาะสองตัวนี่ นะ อาหารหลักกินพร้อมกันหกตัว นั่นหุงข้าวหม้อใหญ่ ต้มจืดโครงไก่
วันละตัว เต็มหม้อ คลุกใส่กะละมังแล้วตักแบ่ง 6 กระบะ แรก ๆไม่มีอะไร แต่เดี๋ยวนี้ยายเขาเติมซีอิ้ว
รสดี ให้ กระบะแทบไม่ต้องล้าง เกลี้ยงดี  เราทักแกบอกหมามันก็อยากกินอร่อย เอ๊ะว่าจะเขียนบอก
ชื่อภาพเฉย ๆ ทำไมมันยาวจัง หยุดก่อน ดีกว่าเนาะ เดียวหาที่ลงไม่ได้  
..........ความตั้งใจเพจนี้จะเก็บบทเขียนทักทายรายวัน เดือนพฤศจิกายน 2561 ตั้งแต่วันที่ 
1-30 รวมก็ 30 บททักทาย เลยตัดเป็น 2 เพจ ยาวเหมือนกันนะ มีร้อยกรองหลายชนิด หลัก ๆ
ก็กาพย์ยานี 11 มีฉันท์และโคลงแทรกบ้าง ไม่มาก ลองอ่านดูครับ

ขุนทอง ศรีประจง

27 พฤศจิกายน 2561

ทักทายศุกร์ที่ ๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๖๑ กาพย์ยานี ๑๑ สามสิบพฤศจิกา.....................คะนึงหามิตรสหาย ผองญาติอีกมากมาย................จงสวัสดีมีมงคล ด้วยคุณแห่งรัตน์ตรัย................คุณเทพไททั่วสากล อวยพรทุกผู้คน.......................จงสบสันต์นิรันตราย ห่างไกลภัยทุกข์โศก.................มวลโรคภัยให้ห่างหาย อุดมลาภมากมาย.....................อนันต์นับสรรพศฤงคาร นานาธุรกิจ..............................ประสิทธิ์สมเกษมศานติ์ มากมวลบริพาร.........................ล้วนชื่นชมแลยินดี ชัยชัยชยันโต..........................โหตุเตเกษมศรี ทุกพรก่อเกิดมี.........................สัมฤทธิ์ได้สมใจเทอญฯ                                                                 ขุนทอง ประพันธ์ ทักทายพฤหัสบดีที่ ๒๙ พฤศจิกายน ๒๕๖๑ กาพย์ยานี ๑๑ ยี่สิบเก้าพอยอ......................หกหนึ่งขอส่งไมตรี ถึงเพื่อนญาติมิตรมี................จงร่ำรวยจตุรพร อายุยืนยาวมั่น.......................เกษมสันต์สโมสร หฤหรรษ์นิรันดร.....................ศิริสวัสดิ์วิวัฒนา อุดมลาภยศศักดิ์....................ผองชนรักชวนหรรษา อิมเอมเปรมปรีดา...................ห่างไกลโศกโรคคลาคลาย นานาภารกิจ..........................ล้วนสัมฤทธิ์ผลหลากหลาย เกริกเกียรติขจรขจาย...............นรชื่นประชาชม ชัยชัยชยันโต..........................โหตุเตสบสุขสม ทุกพรคนนิยม.........................พึงเสร็จได้ดังใจเทอญฯ                                                                 ขุนทอง ประพันธ์ ทักทายพุธที่ ๒๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๑ กาพย์ยานี ๑๑ วันพุธพิสุทธ์จิต...................คะนึงมิตรมวลสหาย จงอยู่สุขสบาย....................ห่างเคราะห์ภัยไร้ราคี อุดมลาภยศศักดิ์..................ผองชนรักเกษมศรี มากบุญบารมี......................กุศลผลพิพัฒนา กอปรการธุรกิจ....................ล้วนสัมฤทธิ์ชวนหรรษา อิมเอมเปรมปรีดา.................ไกรกิตติเกียรติกำจร ครอบครัวสุขเกษม................ล้วนปรีเปรมสโมสร ห่างภัยไร้นิวรณ์....................ปิติสุขภิรมย์สราญ ชัยชัยชยันโต......................โหตุเตเทพผสาน สรรพสิ่งวิงวอนวาน................สมประสงค์จำนงเทอญฯ                                                                 ขุนทอง ประพันธ์ ทักทายอังคารที่ ๒๗ พฤศจิกายน ๒๕๖๑ กาพย์ยานี ๑๑ ยี่สิบเจ็ดอังคาร....................ปิติสานส่งไมตรี ญาติมวลสหายมี..................ปิยจิตลิขิตพร จำเริญจตุรพิธ......................เย็นสนิทสโมสร เคราะห์ภัยไม่รุกรอน.............อุดมสวัสดิ์มิ่งมงคล อายุยืนยาวยิ่ง......................เทียมสิงขรในไพรสณฑ์ ผ่องใจไร้วุ่นวน....................เกษมสุขสวัสดี นานาภารกิจ.......................ผลสฤษดิ์เกษมศรี มากมิ่งมิตรไมตรี.................ศิริสวัสดิ์สถาพร ชัยชัยชยันโต......................โหตุเตเคราะห์คลายถอน สรรพสิ่งที่วิงวอน..................สมประสงค์จำนงเทอญฯ                                                                 ขุนทอง ประพันธ์ ทักทายจันทร์ที่ ๒๖ พฤศจิกายน ๒๕๖๑ กาพย์ยานี ๑๑ ยี่สิบหกวันจันทร์.....................พิจิกสรรค์หกหนึ่งสมัย ขอพรพระรัตน์ตรัย...................มหเทพเกื้อการุณ อายุยืนยาวมั่น........................เกินร้อยพันบารมีหนุน ทุกข์โศกสร่างเพราะบุญ...........กุศลเกื้อเอื้ออาทร ผ่องพรรณวรรณฉวี..................เฉลิมศรีสโมสร กลจันทร์แจ่มอัมพร.................นวลสว่างกลางนภา สุขกายสบายจิต......................แจ่มโสภิตชวนหรรษา อิ่มเอมเปรมปรีดา....................ศรีสวัสดิ์วิวัฒน์มงคล นานาธภารกิจ.............................จงสัมฤทธิ์การสกล ชวนชื่นทุกชุมชน........................เกริกกิตติจรูญเจริญ ครอบครัวเกษมสุข...................นิรทุกข์ประมวลประมิน แลเลิศพึงเพลิดเพลิน...............ประสบสุขสวัสดิ์นิรันดร์ ฯ                                                                 ขุนทอง ประพันธ์ ทักทายอาทิตย์ที่ ๒๕ พฤศจิกายน ๒๕๖๑ กาพย์ยานี ๑๑ อาทิตย์ยี่สิบห้า....................พฤศจิกาหกหนึ่งสมัย ขอส่งพรจากใจ...................ถึงญาติมิตรสหายา พึงพบประสบโชค.................มวลทุกโศกมิบีฑา เคราะห์เข็ญมิกรายมา..........ให้ลำบากหรือยากเย็น อุดมลาภยศศักดิ์..................ผองชนรักพึงพบเห็น สินทรัพย์มิลำเค็ญ................หลั่งมาเองเพราะพรชัย เกริกเกียรติขจรจรัส..............กลประภัสสร์สุรีย์ไข แสงทองผ่องอำไพ...............อรุณรุ่งนภาพิมล นานาธุรกิจ...........................จงสัมฤทธิ์การสกล ชวนชื่นทุกชุมชน..................เกริกกิตติสราญเทอญฯ                                                                 ขุนทอง ประพันธ์ ทักทายเสาร์ ๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๖๑ กาพย์ยานี ๑๑ ยี่สิบสี่พอยอ.......................ขอทักทายญาติมิตรมวล โชคลาภเกียรติยศล้วน..........พึงหลั่งเต้าเติมเข้ามา จำเริญจตุพร.......................สโมสรสบหรรษา เทพไทมุทุตา......................กรุณเกื้อเอื้ออำนวย อายุยืนยาวมั่น.....................ผุดผ่องพรรณพิสุทธิ์สวย สบสมเพราะพรหมอวย...........เกษมศรีสถาวร นานาภารกิจ........................สฤษดิสมสโมสร ขื่นชมนรากร........................ล้วนสรรเสริญเจริญคุณ ครอบครัวเกษมสุข................นิรทุกข์พรเกื้อหนุน ด้วยบารมีบุญ.......................กุศลผลอนุกูล ชัยชัยชยันโต.......................โหตุเตมิเสื่อมสูญ มงคลพอกเพิ่มพูน.................สุขสวัสดิ์เจริญเทอญฯ                                                                 ขุนทอง ประพันธ์ ทักกันวันศุกร์ ที่ ๒๓ พฤศจิกายน ๒๕๖๑ กาพย์ยานี ๑๑ สีเลนสุคติง.....................ยันติจริงหรือไฉน เพราะศีลจักเดินไป...........สู่คติอันดีงาม สุคติมีสี่ภพ.....................จำให้ครบหากคนถาม ตอบได้จึงจักงาม..............หนึ่งมนุษย์ภพยินดี ภพสวรรค์ลำดับสอง..........หกชั้นพ้องพิเศษศรี รูปพรหมภพสามชี้.............สุคติภพเหมือนกัน ที่สี่อรูปพรหม...................คนนิยมสี่ภพสรรพ์ เป็นสี่ภพสำคัญ................อยากท่องไปสังสารา  สีเลนหนึ่งปัจจัย...............ถือศีลได้บุญแหละหนา ใช้บุญแทนเงินตรา...........ท่องภพสุคติแล ฯ                                                                 ขุนทอง ประพันธ์       ทักกันวันศุกร์ ที่ ๒๒ พฤศจิกายน ๒๕๖๑ กาพย์ยานี ๑๑ วิริเยนทุกขัง....................ยังล่วงได้เพราะความเพียร ปราชญ์สอนมาจำเนียร......คงศักดิ์สิทธิ์วิวิธชัย เกิดมาต้องทำงาน............ช่วยกิจบ้านมิสงสัย หนักเบาฝึกทำไว้..............เมื่อเติบใหญ่จักรู้คุณ วัยเรียนต้องขยัน..............หมั่นเล่าเรียนมีผู้หนุน วิชาก็คือบุญ....................มีมากไว้ได้พึ่งพา กอปรกิจทั้งงานหลัก.........จะหนักเบาล้วนเรียกหา จำเป็นวิทยา....................ยิ่งฉลาดยิ่งสำคัญ จักมีต้องพากเพียร............หมั่นเล่าเรียนจักรู้สรรพ์ ทำการทุกกิจกัน...............วิริยะเกื้อกูลแล ฯ                                                                 ขุนทอง ประพันธ์         ทักกันวันศุกร์ ที่ ๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๖๑ กาพย์ยานี ๑๑ วันพุธพิสุทธิ์จิต................ชวนให้คิดพุทธธรรม สัตว์โลกย่อมมีกรรม..........เป็นตัวแปรน่าสนใจ สัตเตวิภัชชติ...................กรรมริเริ่มแจกแบบไหน แยกสัตว์เป็นกลุ่มได้.........อาศัยกรรมแยกลองดู กรรมดีแหละกรรมชั่ว.........หลงเมามัวบาปอดสู คนชั่วคนเขารู้..................คนฉลาดละเว้นไป สั่งสมการกุศล.................ก็เป็นคนจิตแจ่มใส จะเรียกคนดีได้................เพราะเลือกทำแต่กรรมดี โบราณท่านกล่าวชัด.........กรรมช่วยจัดกลุ่มวิถี ถูกต้องครรลองมี..............มิผิดพลาดกรรมเหมือนตรา ฯ                                                                 ขุนทอง ประพันธ์        ทักกันวันศุกร์ ที่ ๒๐ พฤศจิกายน ๒๕๖๑ สาลินีฉันท์ ๑๑ ทักกันวันอังคาร......................ก็ผสานสุไมตรี ขอมวลมิตรมากมี....................อธิคุณสุมงคล ยืนชนม์เกินร้อยพัน..................ศิริวรรณพลังมนต์ พรเทพพรหมบันดล..................ก็จรูญพิบูลย์พรรณ สุขกายหายทุกขฺโศก................นิรโรคและภัยสรรพ์ โชคชัยสินทรัพย์บรร-................ลุประสงค์จำนงนัย การงานนานากิจ......................ก็สฤษดิ์พิสุทธิ์ใส ด้วยเดชแห่งรัตน์ไตร................วรเทพอำนวยพร ชัยชัยจงภิญโญ.......................สุมโนประภัสสร สบสันต์มั่นบวร........................สุขะเลิศประเสริฐแลฯ                                                                 ขุนทอง ประพันธ์       ทักกันวันศุกร์ ที่ ๑๙ พฤศจิกายน ๒๕๖๑ สาลินีฉันท์ ๑๑ ทักกันจันทร์สวัสดิ์................สุมนัสประเสริฐศรี จำเริญมงคลมี......................กิติยศขจรไกล ร่ำรวยลาภสินทรัพย์...............ผิจะนับอสงไขย สรรเสริญแลโชคชัย...............ปิติสุขสถาพร ยืนชนม์เกินร้อยพัน................ศิริวรรณสโมสร ผ่องพิมพ์เพียงจันทร..............ขณะจร ณ ราตรี สุขสันต์สบหรรษา..................วิมลาประเสริฐศรี เริงรื่นสดชื่นมี........................หฤหรรษ์และเบิกบาน เกริกเกียรติผองชนชม.............แหละนิยมเกษมศานติ์ รมย์รื่นชื่นดวงมาลย์................ปิติสรรพ์นิรันดร์เทอญ ฯ                                                                 ขุนทอง ประพันธ์            ทักกันวันศุกร์ ที่ ๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๑ กาพย์ยานี ๑๑ อาทิตย์สวัสดี....................ปิติมีคำทักทาย ญาติมิตรมิคลาคลาย..........เพราะคะนึงมากไมตรี จงรวยลาภนิธิ....................มากศิริอุดมศรี ยงยศเยี่ยงสุรีย์...................กระจ่างทั่วจักรวาล นรชนสรรเสริญ...................เจริญพรแผ่พิศาล เริงรื่นชวนชื่นบาน...............สุขสวัสดิ์วิวัฒนา การงานสัมฤทธิ์ผล..............มากมงคลชาญทักษา ครอบครัวเปรมปรีดา............ล้วนสบสันติ์สถาพร ชัยชัยชยันโต......................โหตุเตสโมสร สัมฤทธิ์สิทธิพร...................เทพพรหมช่วยอำนวยเทอญฯ                                                          ขุนทอง ประพันธ์           ทักกันวันศุกร์ ที่ ๑๗ พฤศจิกายน ๒๕๖๑ กาพย์ยานี ๑๑ สวัสดีครับวันเสาร์......................พึงหายเศร้าระทมใจ หายทุกข์โศกโรคภัย..................มีโชคชัยมากมงคล อุดมลาภก่อเกิด........................นิธิเลิศเทพดาลดล อุดมยศเกริกเกียรติกล................สุรีย์ฉายกำจายไกล อุดมสรรเสริญศัพท์.....................สะดับสิ้นอยู่หนไหน นรเทพพหรหมพึงใจ...................ยกย่องเกียรติชมจรรยา การงานธุรกิจ.............................ผลสัมฤทธิ์ควรหรรษา ก้าวไกลพัฒนา...........................สมประสงค์จำนงการ ครอบครัวสุขเกษม.......................ล้วนปรีเปรมประสบศานติ์ แจ่มใสกมลมาลย์........................กุศลผลเพียบไพบูลย์ ชัยชัยชยันโต.............................โหตุเตบุญเกื้อกูล เดชพรพึงเพิ่มพูน.......................ผลประสิทธิ์สฤษดิ์เทอญฯ                                                          ขุนทอง ประพันธ์               ทักกันวันศุกร์ ที่ ๑๖ พฤศจิกายน ๒๕๖๑ กาพย์ยานี ๑๑ สวัสดีครับวันศุกร์......................สบสนุกเกษมศรี มงคลจงเกิดมี...........................จัตตุพรวิวัฒนา ยืนชนม์กมลรื่น...........................สบสดชื่นชวนหรรษา ผ่องพรรณเพียงจันทรา...............พิมพ์พิไลในวันเพ็ญ สุขกายสบายจิต.........................ทุนนิมิตอย่าได้เห็น สงบสมได้ร่มเย็น........................กายแลจิตสนิทสราญ พละกะเกริกแกร่ง......................พลังแรงห้าวฮึกหาญ เพียงพลังคชบาล.......................เอราวัณเทพกุญชร ชัยชัยชยันโต.............................โหตุเตสโมสร วาดหวังทุกสิ่งพร.......................เทพประสิทธิ์สฤษดิ์เทอญฯ                                                          ขุนทอง ประพันธ์

วันเพ็ญเดือนสิบสอง

ถ่ายที่ประตูห้องทางออกระเบียงข้างโต๊ะทำงาน

กลอนยังไม่ได้จัดวรรคตอนอัพไว้ก่อน

ใกล้เพ็ญเดือนสิบสอง.............น้ำเจิ่งนองเต็มตลิ่ง

เห็นเขาเหล่าชายหญิง...........ชวนกันไปลอยกระทง

เราล่ะยายว่าไง......................อยากจะไปมิลืมหลง

ไปวัดแล้วก็ตรง......................ไปท่าน้ำมากผู้คน

กระทงลอยเต็มน้ำ...................ดูคลาคล่ำลอยเวียนสน

เราปล่อยมองตามจน................ปะปนหมู่ยากจะจำ

รำลึกครั้งยังเยาว์.....................เราไปงานยังนึกขำ

ในงานมีหมอลำ.......................มีรำวงสนุกดี

รำวงสาวเมืองเหนือ...............มองมิเบื่อนะโฉมศรี

ท่ารำช่างยวนยี......................จนพี่ชายต้องร่วมวง

รอบหนึ่งก็หนึ่งบาท...................มิยอมพลาดเจอนวลหงส์

น่ารักนวลอนงค์......................รำใกล้ใกล้ไม่เสียดาย

อดข้าวประหยัดไว้...................เอาไปใช้รำฉุยฉาย

ค่าบัตรรำวุ่นวาย......................ลืมหิวข้าวเจอสาวงาม

เงินหมดค่อยเลิกรา..................ไปที่ท่าเห็นสาวถาม

ลอยกระทรงยังนงราม...............ลอยไปแล้วเบื่อคอยรอ

ขอโทษสาวยังงอน..................ชวนบังอรเดินเที่ยวงาน

เซียมซีนวลก็ชอบ....................ตอบสนองได้ตาหวาน

หอบของให้นงคราญ................จนต้องฝากท่านหลวงตา

อ้อยขวั้นหน่อยนะพี่...................สองพวงนี่พอไหมหนา

สองสลึงจึงซื้อมา.....................กัดฟันซื้อมันแพงเกิน

ลูกโป่งหนูอยากได้....................เห็นเขาใช้นางงามเดิน

ประกวดถือชมเพลิน..................เต็มสองมือคนชื่นชม

ก็ได้ลูกสลึง..............................ดึงส่งให้คงสุขสม

เห็นเดินท่านิยม..........................แบบนางงามบนเวที

สวยครับสวยใช้ได้......................คงพอใจยิ้มตาหยี

หัวร่อเสียงดังดี.........................ชอบลูกโป่งตามใจนวล

สักครู่บอกหัวข้าว......................ตามใจสาวเจ้าเสสรวล

เดินรี่เรียกเราชวน......................พี่ทางนี้หิวส้มตำ

โถสาวงามบ้านนา......................มิวางท่าจนนึกขำ

แม่ค้าจ้าวประจำ.........................เห็นคุ้นเคยให้ทดลอง

ขอพริกห้าเม็ดค่า........................กระเทียมห้าเขาสนอง

มะนาวครึ่งซีกต้อง......................พอน้ำอ้อยนิดหน่อยตาม

ชูรสยังไม่เกิด.............................แค่นี้เลิศแล้วลองถาม

อร่อยไหมคนงาม........................ผักกระถินเด็ดยอดมา

ข้าวเหนียวขาดมิได้.....................สาวบอกให้นั่งนี้หนา

ก็เอาได้ขวัญตา...........................ทานส้มตำกับสาวงาม

มันเผ็ดน้ำตาไหล........................พี่ร้องไห้หรือสาวถาม

อร่อยเกินนงราม.........................น้ำตาไหลมันตื้นตัน

หัวร่อกันชอบใจ..........................บ่าวร้องไห้สาวเลยขัน

อิ่มแล้วรีบไปกัน..........................หาอมน้ำมันร้อนใน

หนูอยากดูหมอลำ.......................สาวเดินนำดูวงไหน

ลำกลอนน่าสนใจ........................แวะเข้าไปลองชมดู

ทำไมเรียกชิงกัน.........................เขาแข่งกันชายเป็นคู่

หนึ่งสาวให้ชิงชู้...........................ชายไหนเก่งคารมดี

กล้อนเกี้ยวต้องแพรวพราว............สาวหมอลำฟังคุณพี่

สุดท้ายตัดสินที............................ใครเก่งสาวเลือกคุณ

กลอนลำเกี้ยวสาวกัน....................คนฟังขันส่งเสียงหนุน

หมอลำชิงชู้ปุน.............................ทำเป็นแข่งแย่งสาวกัน

คนดูมีสองกลุ่ม............................พ่อหนุ่มกอลำสร้างสรรค์

ส่งเสียงเชียร์นี่นัน.........................สาวสำคัญตอบกลอนมา

หนุ่มขอกลอนเกี้ยวบ้าง..................ทั้งแก้ทางหนุ่มกอหนา

ทั้งเกี่ยวสาวกานดา.......................สาวหมอลำชัดอ่อนเอน

คนเชียร์ปรบมือให้.........................แก้กันไปตามเหลักเกณฑ์

สามคนนี่เขาเป็น............................ทีมเดียวกันยามออกงาน

ไปดูหมอลำหมู่...............................อยู่ห่างกันคณะหาญ

บันเทิงแสนสำราญ.........................ชื่อยาวดีพวกหมอลำ

กำลังเล่นพอดี................................สีทนท้าวตามงามขำ

มโนราหนีเจ้ากรรม..........................กลับบ้านเมืองหิมพานต์

ศรีธญก็ไปรบ..................................ยังมิจบศึกรุกราน

อยู่เมืองมีคนพาล............................หาเรืองสาวมโนราห์

เป็นคนกลีร้าย.................................บ้านวุ่นวายเคราะห์เข็นมา

สมควรจักต้องฆ่า............................นางขอรำก่อนจักตาย

ติดปีกและติดหาง............................ช่างรำสวยนักโฉมฉาย

มินานก็โยกย้าย..............................ร่อนบินบนลับหายไป

สาวฟังสงสารนัก............................ชักมิดีทนมิไหว

น้ำตาจักตกใน................................สงสารน้องมโนราห์

งั้นไปดูโรงหนัง...............................ปลัดตื้อเสียงดังหนา

บักแหมบแสบวาจา..........................มิรู้มันพูดอะไร

หันดูหัวเราะลั่น...............................คงชอบกันมิสงสัย

เขาเล่นเรืองอันใด............................อ้อที่แท้เรื่องสังข์ทอง

จับตอนรจนา....................................เลือกคู่มาตามสนอง

บิดาจัดคู่ครอง.................................ให้ธิดาทุ้งเจ็ดนาง

ประกาศเชิญชายหนุ่ม........................มาชุมนุมจากทุกทาง

จะเลือกเจ็ดเขยอ้าง..........................หนุ่หนุ่มต่างออกันมา

หกสาวเลือกไปแล้ว..........................เหลือน้องแก้วรจนา

เกณฑ์หนุ่มทุกพารา.........................เลือกมิได้มิพอใจ

จนท่านท้าวสามล.............................จงหาคนเหลืออีกไหม

เขาบอกเหลือบักใบ้...........................เจ้าเงาะป่าบ้าบอมัน

เวทีกำลังลำ.....................................นำเจ้าเงาะเข้าเมืองขัน

แกล้งเล่นสนุกกัน............................ท่านผู้ชมชอบเฮฮา

ถึงคราวแม่สาวน้อย............................ชะรอยบุญแต่กอนมา

เป็นคู่สิเนหา.....................................ได้มองเห็นรูปสังข์ทอง

นางเพิ่งพินิจดู...................................ก็ได้รู้จึงสนอง

มาลัยนำไปคล้อง...............................ให้เจ้าเงาะคนชอบใจ

ดึกแล้วไปส่งสาว...............................หมดเรื่องราวของนวลไข

ตัวเราก็กลับไป..................................ชมงานต่อหลายเรื่องราว

รำวงมืดขอรับ....................................จับตาอยู่แต่อายสาว

ตอนนี้คงถึงคราว..............................แอบไปดูให้รู้ดี

ล้อมผ้าคนห้าสิบ.............................หยิบส่งให้บาทหนึ่งถี

ทองมาสองสลึงนี่............................แค่ยืนชมภิรมย์ใจ

อยากรำกับสาวงาม..........................ตามราคาสามบาทไข

เวทีเขาส่องไฟ................................รำวนไปหลังเวที

ข้างในดับมืดมิด...............................คงติดขัดสาวอยากหนี

วีดว้ายเสียงตบตี..............................สักครู่โผล่รำออกมา

วนอยู่ครบสามรอบ............................หนุ่มหนุ่มชอบสิเนหา

เหมารอบชอบกานดา........................กระเป๋าฉีกไม่รู้ตัว

เที่ยวเบื่อทำบุญบ้าง..........................มีหลายอย่างซื้อดอกบัว

บูชาพระเดินทั่ว.................................กัลปพฤกษ์สอยลองดู

เสี่ยงทายพระให้ยก...........................น่าตระหนกนึดอดสู

ครั้งแรกยกขึ้นรู้.................................ยกอีกทีไม่เคลื่อนเลย

หยอดตู้บริจาค..................................มิมากดอกบาทเดียวเผย

ตอนนั้นมากค่าเคย............................ซื้อส้มตำครกหนึ่งเทียว

ได้บุญเสร็จก็กลับ..............................จบแหละครับพอแลเหลียว

คนอื่นกลับหมดเชียว..........................เหลือโด่เด่อยู่ทำไม

เล่าเรื่องก็สมควร...............................จบกระบวนที่ขานไข

นิดหน่อยพอเข้าใจ.............................ไว้คราวหลังค่อยว่ากัน

ขอบคุณที่ทนอ่าน...............................เรื่องเล่าขานมิค่อสรรค์

เล่าเล่นสาระพัน.................................ตามประสาผู้สูงวัย

ชอบนึกถึงความหลัง...........................จำเพาะครั้งหนุ่มสมัย

โลดแล่นตามเรื่องไป...........................ได้จดจำเล่าสืบมา ฯ

ข้อบกพร่องในการแต่งกลอน โดยธนัญธร

                                                                                       

............เคยเขียนไว้นานแล้วใช้ชื่อ ธนัญธร คนใส่เสื้อเหลืองแดงนั่นแหละ ก็แฟนผมเอง เขาอยากมีเวบ เลยเขียนฝากออนไลน์บนเวบ ปรากฏว่าเลิกใช้เวบนั้นแล้ว แต่ข้อเขียนเรื่องนี้ยัง ปรากฏบนกูเกิล ไปพบเข้าเลยคัดลอกมาอ่านดู และปรับปรุงให้ดีขึ้น และนำมารวมไว้ที่เวบบลอคของเราเอง 

                                                                ขุนทอง ศรีประจง

                                                            ๕ พฤศจิกายน ๒๕๖๑

.........ผมชอบแต่งร้อยกรอง  ตอนจบ กศ.บ.เอกภาษาไทย เขาให้ทำหน้าที่หัวหน้าหมวดวิชาภาษาไทย ควบกับผู้ช่วยผู้อำนวยการ ฝ่ายวิชาการ  ที่ต้องควบเพราะหัวหน้าคนเดิมขอย้ายกลับภูมิลำเนา ยังหาคนใหม่ไม่ได้ เพราะไม่มีใครอยากเป็นเลยรับไว้ชั่วคราว เขาให้ช่วยสอนวรรณคดีไทย ไม่มากหรอกแค่ 6-12 ชั่วโมงต่อสัปดาห์  ตอนไปสอนวรรณคดีไทย บางครั้งต้องสอนฉันทลักษณ์ร้อยกรองด้วย ก็เลยตั้งใจว่าจะฝึกเขียนร้อยกรองให้ได้ ทำอย่างไรล่ะ....ลองหยิบกาพย์ยานีมาฝึกก่อนเพราะใช้คำน้อยพยายามเขียนทุกโอกาสที่อยากเขียน ไปสังเกตการสอนครูที่เขาสอนภาษาไทยเก่ง ๆ ที่ กทม.  ลองบันทึกสังเกตการสอนครูเขาเป็นกาพย์ยานี เขียนบันทึกได้ทันใจดี ตอนไหนไม่ทันก็ข้าม มาแต่งเสริมภายหลัง อ่านดูก็ ขำ ๆนะเออ เราก็เก่งใช้ได้...เลยนะนี่ อดโม้ไม่ได้ คิดในใจหรอกน่า...
...วันหนึ่งก็หยิบนิทานเดอร์ตี้โจ้ก ภาษาถิ่นเราเรียก “นิทานก้อม” แบบพ่อตากับลูกเขย ลูกเขยกับแม่ยาย พี่เขยกับน้องเมีย หลวงตากับจัวน้อย ทำนองนี้ เอามาเขียนใช้เป็นโครงเรืองเขียนกาพย์เล่น..... เพื่อนมาอ่านชอบใจมาขออ่านอยู่เรื่อย อ้อมีกว่า 30 เรื่อง แต่เผยแพร่ไม่ได้ บทอัศจรรย์มันเยอะไป  เขียนกาพย์มาก ๆ จนกระทั่งสามารถว่ากาพย์แบบปากเปล่าได้ ก็คือกาพย์ยานี นั่นแหละ  ส่วนการแต่งกลอนมาเริ่มเขียนจริง ๆตอนเรียนวรรณ กรรมนิราศ หลักสูตร กศ.บ. ปี 2519 ครูให้เขียนนิราศส่งเป็นภาคนิพนธ์คนละเรื่อง ความยาว 3-5 หน้ากระดาษ  พิมพ์หน้าละ 40 รรทัด บรรทัดละ 2 วรรค รวมต้องพิมพ์อย่างน้อย 120 บรรทัด ยาวมาก ๆ จนนอนไม่หลับกลัวจะทำไม่ได้ ไปอ่านนิราศต่าง ๆที่ห้องสมุดจนหลับคาหนังสือ ในที่สุดก็ได้คิดว่าน่าจะลองเขียนกลอนนิราศดูบ้าง

...........กางสมุดแผนผังกลอนไว้แล้วก็หลับตานึกถึงการที่เราเดินทางจากบ้านจะมาที่มหาวิทยาลัยมาอย่างไรนะ..... นั่งรถจักรยานยนต์ เมียมาส่งคิวรถ นั่งรถยนต์รวดเดียวไปยัง ขนส่งปลายทาง ต่อรถสามล้อเข้าหอพัก จบการเดินทาง จากนั้นก็นึกหัวข้อ จะเขียนอะไร จุดประสงค์จากบ้าน ลาบุตรภรรยา ขอบคุณสิ่งศักด์สิทธิ์ช่วยคุ้มครอง ภรรยาไปส่ง บขส. ขอบคุณเธอ   ฝากดูแลบุตรธิดา ..ฯลฯ......เข้าหอพักที่มหาวิทยาลัย รวมแล้วได้มากกว่า  70 หัวข้อ สบายมาก ลงมือเขียนเล่าเป็นกลอนแปด ปรากฏว่ายาวถึงห้าหน้ากระดาษ ส่งครูผู้สอนไปวิชานี้ได้เกรด เอ บวก ไม่เลวนักหรอก
...........หลังจากนั้นแต่งกลอนบ่อยมาก เอาอย่างแต่งกาพย์ยานีที่เคยฝึกมาแล้ว บทอวยพรต่าง ๆ ใครอยากได้ วานให้เขียน ได้เลย มากมายนับได้เกินร้อยสำนวน ที่แต่งเป็นนิราศก็มี จนวันหนึ่งอยากรู้ผลงานที่เคยเขียนมันมี ข้อบกพร่องอะไรบ้าง พบว่าบางบท บางเรื่อง หักคะแนนได้แทบไม่เหลือคะแนนที่ได้เลย วันนี้ก็เลยนึกอยากนำ ข้อบกพร่องที่เจอมาเขียนไว้ให้ลูกหลาน อ่าน ดู จะได้รู้ว่า เราคิดว่าตัวเองเก่งเหลือหลาย ว่ากลอนปากเปล่าได้ไม่ติดขัด แต่กลอนก็มีข้อบกพร่อง ตั้งแต่บกพร่องเล็กน้อย ไปจนบกพร่องมาก ๆ ดังจะนำมาเล่าให้ฟัง ดังนี้.....

..............1. ใช้คำขาด ๆ เกิน ๆ กลอนแปด ใช้คำวรรคละแปดคำ อ่านตำราบอกว่า ใช้ได้วรรคละ 7-9 คำ ไปอ่านงานของกวีที่แต่งไว้ ก็มีจริง ๆ เวลาแต่งก็ตามสบาย ขาดบ้างเกินบ้าง พอมาอ่านทีหลังมันติด ๆ ขัด ๆ ต้องดู ว่ากี่คำ 7 คำ อ่าน 2-2-3 ลงตัว อ้าววรรคนี้ไม่ได้ต้องอ่าน 2-3-2 ก็เลยรู้ว่าทำไมไม่แต่งให้ลงตัวแปดคำ อ่าน 3-2-3 ลงตัวสบาย ๆ ก็ได้ข้อสรุปว่า กลอนแปด แต่งวรรคละแปดคำนั่นแหละ ดีแล้ว
..............2. คำครบ แต่คร่อมจังหวะ กลอนแต่งเพื่ออ่าน โดยเฉพาะอ่านทำนองเสนาะ มีจังหวะการอ่านแบบ 3-2-3 ทุกวรรค คำขาดคำเกิน ก็ต้องอ่าน 3 จังหวะ ทีนี้คำหลายพยางค์บางคำ คนแต่งไม่ระวัง ปล่อยให้คร่อมจังหวะ ในวรรค อ่านก็เลยสะดุด 8 คำ....เช่น แต่งว่า.... ไปโรงเรียนเขียนอ่านการศึกษา... อ่าน ไปโรงเรียน/เขียนอ่าน/การศึกษา อ่านไม่ติดขัด ลองปรับแต่ง 9 คำ .....ลูกเข้าโรงเรียนเขียนอ่านการศึกษา...อ่าน ลูกเข้าโรง/เรียนเขียนอ่าน/การศึกษา ...อ่านได้นะแต่ติด ๆ ขัด ๆ จังหวะติดขัด ทำให้กลอนอ่านไม่ง่าย แต่งกลอนจงอย่าให้มีคำคร่อมจังหวะ
..............3. เสียงคำท้ายวรรค กลอนอ่านทำนองเสนาะ มักจะมีปัญหา ถ้าคำลงท้ายวรรค เสียงผิดไปจากที่นิยม กลอนไม่ได้ผิดฉันทลักษณ์ แต่มันอ่านไม่รื่น คนในสมัย ก่อนท่านนิยมแต่งคำลงท้ายวรรคบทกลอนกันอย่างไร

      คำท้ายวรรคสดับ ใช้ได้ทุกเสียง แต่ไม่ค่อยนิยมใช้เสียงสามัญ
      คำท้ายวรรครับ ต้องใช้เสียงเอก โท หรือจัตวา นิยมใช้เสียงจัตวา ห้ามใช้เสียงสามัญและตรี
      คำท้ายวรรครอง ต้องใช้เสียงสามัญ หรือเสียงตรี นิยมมากคือเสียงสามัญ ไม่นิยม เอก โท และจัตวา
      คำท้ายวรรคส่ง ต้องใช้เสียงสามัญหรือตรี ที่นิยมมากที่สุดคือเสียงสามัญ ไม่นิยม เอก โท และจัตวา

ตัวอย่างกลอนท่านสุนทรภู่

           พระฟังคำอ้ำอึ้งตะลึงคิด (เสียงตรี)
           จะเบือนบิดป้องปัดก็ขัดขวาง (เสียงจัตวา)
           สงสารลูกเจ้าลังกาจึงว่าพลาง (เสียงสามัญ)
            เราเหมือนช้างงางอกไม่หลอกลวง (เสียงสามัญ)
                          บทอาขยาน จากเรื่องพระอภัยมณี

.............4..สัมผัสนอกคือสัมผัสบังคับ ทุกตำแหน่งมีได้คำเดียว ไม่ควรมีคำอื่นที่เสียงเดียวกับสัมผัสบังคับ กลอน แต่ละบทมีคำสัมผัสบังคับอยู่ สองเสียง เสียงแรกคือคำท้ายวรรคสดับ เสียงที่สองคือคำท้ายวรรครับ

                    บัดเดี๋ยวดังหง่างเหง่งวังเวงแว่ว       สะดุ้งแล้วเหลียวแลชะแง้หา

                 เห็นโยคีขี่รุ้งพุ่งออกมา                       ประคองพาขึ้นไปยังบรรพต

........ คำที่ส่งสัมผัส บังคับได้แก่ คำ แว่ว และคำ หา ส่งไปไหนบ้างตามดู เสียงจากคำ แว่ว ส่งไปวรรคที่ 2 มีคำ แล้ว รับสัมผัส จบแค่นี้ อย่าให้มีคำอื่นแถมมาอีก ถ้ามีจะกลายเป็นสัมผัสบกพร่อง เรียกสัมผัสเลือน สัมผัสเลื่อน 

......คำที่บังคับสัมผัสเสียงที่ 2 คือคำ หา ส่งไปท้ายวรรคที่ 3 และส่งต่อเนื่องไปคำที่ 3 วรรคที่ 4 แต่ละแห่งใช้คำรับสัมผัสคำเดียว ห้ามมีคำอื่นมารับสัมผัส จะกลายเป็นสัมผัสบกพร่องไป ถ้ามีในวรรคที่ 3 เรียกชิงสัมผัส หรือสัมผัส ลัด ถ้ามีในวรรคที่ 4 เรียกสัมผัสเลื่อนหรือสัมผัสเลือน

                 แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์              มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด                               ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด            ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน

 ........คำ มนุษย์ เป็นคำสัมผัสนอก ส่งไปวรรคที่ 2 มีคำ สุด รับสัมผัสคำเดียว พอแล้ว อย่าให้   มีมาอีก จะเป็นสัมผัส บกพร่อง เรียกสัมผัสเลื่อนหรือสัมผัสเลือน 
.........คำ กำหนด เป็นสัมผัสนอกเสียงที่ 2 ในบทนี้ ส่งสัมผัสไปวรรคที่ 3 มีคำ ลด รับ สัมผัส ห้ามมีคำอื่น ถ้ามี จะเรียกชิงสัมผัส หรือสัมผัสลัด และมีการส่งต่อไปวรรคที่   4 มีคำ คด คำเดียวรับสัมผัส ห้ามมีคำอื่น ๆ อีก ถ้ามี ก็กลายเป็นสัมผัสเลื่อน สัมผัสเลือน เช่นกัน

.........6. เห่อสัมผัสใน จนทำให้กลอนบกพร่อง ใครที่ชอบอ่านกลอนสุนทรภู่มาก ๆเหมือนกระผม มักจะชอบมากเรื่องสัมผัสใน จำจนขึ้นใจว่า วรรคละแปดคำ จังหวะ 3-2-3 สัมผัสในวรรคละสองคู่คือ   คำที่ 3 กับ คำที่ 4 คำที่ 5 กับคำที่ 7 เกณฑ์นี้ใช้ได้กับวรรค คี่ คือวรรคที่ 1 และ 3 .....ส่วนวรรคคู่ก็ใช้ได้แต่ระวังพลาด ในวรรคที่ 2 และวรรคที่ 4 ตำแหน่งคำ ที่ 3 ต้องใช้รับสัมผัสบังคับ ไม่ว่างที่จะใช้สัมผัสในกับคำที่ 4 ถ้าขืนใช้จะทำให้คำที่ 4 เป็นสัมผัสเลื่อน หักคะแนนได้ บางคนเอากลอนเก่า ๆ มาอ้าง ว่า คนเก่าก่อนก็ยังใช้ ก็ช่างกลอนเก่า ๆ สิ เรารู้ว่ามันบกพร่องจะเอาอย่างทำไม
      แผนผังปกติของกลอนแปด ปุ่มสีแดงคือจุดสัมผัสนอกในแต่ละบท เวลาจะแต่งเล่นสัมผัสใน ก็อย่าให้กระทบ เสียงของคำสัมผัสนอก กระทบเมื่อไรกลอนมีตำหนิทันที ตรงที่ใช้จุดไข่ปลา

      คือตำแหน่งคำรับสัมผัสบังคับ อาจ เลื่อนไปใช้คำที่จุดไข่ปลาตก แทนได้

........7. ชอบเล่นสัมผัสใน เล่นให้ถูกจังหวะ อย่าให้กลายเป็นสัมผัสลัดหรือชิงสัมผัส หรืออย่าให้กลายเป็นสัมผัส เลื่อนหรือสัมผัสเลือน แผนผังกลอนแปด คำท้ายวรรคสดับ ส่งสัมผัสไปให้คำที่ 3 วรรครับ ถ้ามีคำอื่นอีกที่รับสัมผัสได้ เรียกว่า เกิดสัมผัสเลื่อน หรือสัมผัสเลือน

                 อันความรักมักเป็นเห็นแก่ตัว.............เพราะมืดมัวกลัวรักจักห่างหาย

         อ่านดูมันก็เพราะดี แต่สัมผัสบังคับใช้คำเดียวรับสัมผัสพอแล้ว ตัวอย่างมีทั้ง มัว และ    กลัว รับสัมผัสได้ ถือว่าแต่งผิดฉันทลักษณ์   สมมติว่าแต่งต่อไปอีก

             อันความรักมักเป็นเห็นแก่ตัว...............เพราะมืดมัวกลัวรักจักห่างหาย

             เกิดเป็นชายหมายรักมิกลับกลาย.........จวบจนตายรักแต่เจ้าเยาวมาลย์

            วรรครับคำท้ายคือ หาย ส่งสัมผัสบังคับไปให้คำท้ายวรรคของวรรครอง ได้แก่คำ กลาย  แต่มีคำอื่นดักแย่งชิงสัมผัส คือคำ ชาย และ หมาย เรียก สัมผัสลัด หรือชิงสัมผัส แต่งแบบนี้ถือว่าแต่งผิดฉันทลักษณ์เช่นกัน

.........8. สัมผัสซ้ำ ในเส้นสายสัมผัสบังคับ ห้ามใช้คำซ้ำ หรือต่างรูป แต่เสียงเดียวกัน มาใช้ส่งรับสัมผัสกัน เชน คำ สัน สรรพ์ สันต์ สันติ์ ถือเป็นคำที่มีเสียงเดียวกัน ไม่ให้ใช้ คำขัน ขันธ์ ขรรค์  คัน ครรภ์ ไม่ควรใช้ เป็นต้น

.........9. คำเสียงสั้น กับคำเสียงยาว ไม่ให้ใช้สัมผัสบังคับ เสียง อะ -อา นะ....นา จัน....จาน  มัน...มาน กรรม กำ กัม เสียงเดียวกัน ใน ไน นัย เสียงเดียวกัน ใน...นาย คนละเสียง นาม...น้ำ คนละเสียง เรา...เบาเสียงเดียวกัน เงา....ขาว คนละเสียง คำที่ประสมสระลดรูป เปลี่ยนรูป สังเกตให้ดี

.........10. คำลงท้ายบท ไม่ควรใช้เสียงเดียวกันติด ๆสำหรับบทกลอนที่แต่งติดต่อ กันหลายบท สมมติแต่งกลอน  5 บท
          บทที่หนึ่ง ...............................................
                           .................................จบบทด้วยคำ ใจ 
        บทที่สอง ...............................................
                           .....................จบบทด้วยเสียง ไอ ไม่ควรให้เสียงซ้ำ
        บทที่สาม ...............................................
                           .....................จบบทด้วยคำ เสียงอัย ไม่ควรให้เสียงซ้ำ
        บทที่สี่หนึ่ง ...............................................
                           .....................จบบทด้วยคำ อา
        บทที่ห้า ...............................................
                           .....................จบบทด้วยคำ อา ติดกันขนาดนี้ไม่ควรให้ซ้ำ

..........การลงท้ายบทด้วยคำมีเสียงซ้ำกับบทก่อน ๆ ควรเว้นซัก 2 บท ถึงใช้ซ้ำอีกก็ไม่ น่าเกลียด

.........11. คำคู่ที่ถือเป็นคำมาตรฐานไปแล้ว ไม่ควรนำมาสลับตำแหน่งหน้าหลัง มีคำไหนบ้าง ต้องตรวจสอบกับ พจนานุกรมทันทีที่สงสัย คำที่ถือว่าเป็นคำมาตรฐานไปแล้วเช่น แน่นอน สลับเป็น นอนแน่ กอบกู้ สลับเป็น กู้กอบ เดียวดาย  เป็น ดายเดียว ปกป้อง เป็น ป้องปก บางคำสลับ ตำแหน่งความ หมายก็เพี้ยนไปด้วย ทางที่ดีอย่างใช้สลับตำแหน่ง

.........12. ใช้คำสัมผัสเพี้ยน ๆ ดูรูปคำนึกว่าจะสัมผัสกันได้ แต่ลองอ่านดูถึงจะรู้ได้ว่าคนละเสียง เช่น เล็ก เผ็ด เลข เป็นคำประสมสระ เอ เหมือนกัน แต่ตัวสะกดมาตราต่างกัน เลยออกเสียงต่างกัน

..........13. สัมผัสเผลอ เกิดจากการใช้คำบางคำที่รูปร่างคำคล้ายกัน หรือ ออกเสียคล้ายกันเช่นคำว่า น้ำออกเสียงเหมือนคำ ย่าม ตาม ลาม ลองแยกคำดู น+สระอำ+ไม้โท เป็น น้ำ ย+สระอา+ม+ไม้เอก คำ ไป ขัย ใน นัย เสียงเดียวกัน แต่ต่างจากเสียง ชาย วาย งาย คำทำนองนี้ถ้าสงสัยให้วิเคราะห์คำดู ว่าประสมเสียง สระอะไร ถ้าเสียงสระเดียวกัน สะกดมาตราเดียวกันไหม ถ้าต่างมาตราสะกด ถืดว่าคนละเสียง

..........14. แต่งไม่ระวังกลายเป็นกลอนที่มีละลอกทับละลอกฉลอง 
 ........ละลอกทับ ถ้าคำเอก (โท) อยู่ในที่สุดของกลอนส่ง คือผิดฉันทลักษณ์             ........ละลอกฉลอง มีสองกรณีคือ ถ้า คำเอก (โท) อยู่ในที่สุดของกลอนรับ คือผิดฉันทลักษณ์ และถ้าคำเอก (โท) อยู่ในที่สุดของกลอนรอง คือผิดฉันทลักษณ์